De zwijgende aarde – Titanium

Auteur: Mara van Ness

In dit derde deel in de zwijgende aarde gaat Emmelie voor een wetenschappelijke stage naar Titan, maar op het moment dat ze daar aankomt is de zwijging van de aarde inmiddels begonnen. Daardoor heeft zij niet de meetapparatuur die ze nodig heeft, want die moest nog van de aarde komen. Daardoor kan ze niet het onderzoek doen waar ze voor kwam en ze kan ook niet terug naar de aarde. Ze zit dus vast op een kapitalistische maan, waar je als pure zonder fortuin hard moet werken om jezelf überhaupt te kunnen onderhouden. 

Emmelie vindt een baantje en raakt in contact met een chirurg die orgaantransplantaties uitvoert. Doordat de aarde zwijgt en de rijkelui ook vast zitten op de maan, verandert echter ook het werk van de chirurg. Immers zijn op een gegeven moment alle rijkelui die er zijn wel aan organen geholpen.

 

Emmelie heeft moeite met contact maken met mensen. Een groot deel van het boek is ze bezig met wat ze nu moet doen nu haar onderzoek niet door kan gaan, hoe ze zin kan geven aan haar simpele leven nu ze vast zit op de maan. Ze komt in contact met Niek, een oud-klasgenoot met wie ze het goed kan vinden. Ik weet niet of het het doel van de schrijfster was om haar aseksueel te maken, want ze voelt geen enkele seksuele aantrekkingskracht en vergelijkt de daad met rennen: je hebt nooit zin om eraan te beginnen, maar als je er eenmaal mee bezig bent, valt het wel mee.

Emmelie is redelijk interessant om te volgen. Haar polsband is een hilarisch personage die Emmelie flink wat kleur meegeeft. Dat kan het verhaal goed gebruiken, want qua plot vond ik het nogal zwak, omdat het eigenlijk teveel wil. Het focust zich eerst op Emmelie die zingeving zoekt, vervolgens op wat ze nou eigenlijk voor Niek voelt. Dan raakt Niek ziek en focust het verhaal zich op orgaantransplantatie en problemen die daaromtrent op de maan aanwezig zijn. Vooral dat plot wordt echter zeer zwak afgehandeld, omdat ineens Michelle Dijon langskomt. Twee korte, mijns inziens weinig overtuigende berichtjes die de wereld ingestuurd worden, hebben onmiddellijk een enorme opstand tot gevolg, waar vervolgens weinig mee wordt gedaan. 

Ook vroeg ik mij het hele boek af waarom de rijken op Titan blijven hangen en waarom er geen nieuwe rijken komen. Er zijn toch wel rijke mensen die niet op aarde wonen? En er is toch nog wel vervoer tussen de koloniën mogelijk? Maar misschien mis ik iets.

 

Samenvatting: Het begin was wat langdradig, het einde voelt zwak. Ik weet nu nog steeds niet wat er met de organen aan de hand was, bijvoorbeeld, terwijl dat toch een tijd het belangrijkste plotpunt leek te zijn. De verschijning van Michelle Dijon laat de hoofdpersonen dat gedeelte compleet vergeten. Het boek leest echter vlot weg en de polsband zorgde voor erg leuke en af en toe verrassende situaties.

Ik geef dit boek: