De zwijgende aarde – Roest

Auteur: Jasper Polane

Magistraat Sam Peeters is zes jaar geleden op Mars aangekomen, rond de tijd dat de Aarde in zwijgen werd gehuld. Inmiddels is ze geïnfecteerd met een technovirus dat haar DNA heeft herschreven en haar haren oranje heeft gekleurd. Het virus is momenteel immobiel, maar als het zich weer mobiliseert, zal ze transformeren tot een gestoorde, door instincten gedreven vrouw. Ze zal geschikt zijn om op het oppervlak van Mars te leven en daar koste wat kost heen willen. Zo verging het immers talloze andere vrouwen.

Veel mensen zijn bang voor Sam vanwege haar rode haar. echter is ze nou eenmaal magistraat en dus is ze nodig bij ongeregeldheden in verschillende koloniën op Mars. Zo ook als er een kind dood gevonden wordt. De tijd dringt echter, want brokstukken van een uit zijn baan geslagen maan komen zullen over niet al te lang neerstorten op Mars en nu de Aarde zwijgt, kan de geplande evacuatie van Mars niet doorgaan. 

 

De sfeer in het boek is vanaf de eerste pagina spannend. Sam is een loner die stemmen hoort die haar naar buiten lokken. Dat roept vragen op die je beantwoord wil zien. Sam is een interessant personage om te volgen, deels door de angst die zij voelt vanwege het vreemde virus in haar lichaam en deels omdat zij zich juist bevindt waar de problemen zijn. Ze is geen cliché detective. Eigenlijk is ze helemaal geen detective. Moorden worden normaal niet gepleegd op de rode planeet. Ze doet haar best de moord op te lossen, maar omdat ze bijna iedereen in de kolonie wel persoonlijk kent, blijkt dat toch een flinke belasting te zijn voor haar. Dat maakt haar menselijk, ook al weet ze zelf niet zeker of ze nog wel menselijk is. 

Ook de sociale druk die uitgeoefend wordt, het gedrag van de mensen op de naderende dreiging van vallende brokstukken en de angst voor iemand die anders is in een samenleving waar iedereen elkaar kent vind ik erg goed uitgewerkt. De antwoorden op de opgeroepen vragen vragen worden zeker gegeven, stukje bij beetje, waardoor je steeds meer van de wereld ontdekt. Dat maakt het lezen leuk.

Een minput vond ik dat middenin het boek ineens een flinke flashback zit. De flashback deelt het boek in drie kortere verhalen op en het haalt de vaart uit het verhaal. De nodige informatie uit die flashback had volgens mij ook wel op een andere manier verwerkt kunnen worden. Dan was er meer tijd overgebleven voor de climax en de aftermath, want die worden nu een beetje afgeraffeld. 

 

Ik heb erg genoten van dit boek. Er zit geen ingewikkelde technobabbel in, maar heeft voldoende om de science fiction liefhebber te vermaken. Het boek is vlot te lezen. Al met een paar pagina’s zat ik goed in het verhaal en wilde ik doorlezen. Ook met de flashback kreeg ik al snel de smaak te pakken. Ik raad het zeker aan, hoewel ik mensen wel zou zeggen eerst Revolte te lezen, dan krijg je meer mee van de achtergrond waartegen dit boek is weggezet. 

Ik geef dit boek: