Saldo

Saldo

“Heb je het pakje?”

Ik hield het massieve, schitterend versierde metalen kistje omhoog. De grote, groene sprinkhaanachtige figuur rechts van mijn opdrachtgever deed een stap naar voren. Zijn tentakel reikte in de richting van het doosje, wat ik snel terugtrok. “De credits?” vroeg ik.

De trix in het midden zuchtte diep. Zijn slagtanden, die naar elkaar toegebogen zaten als een soort extra klauw bij de mond, tikte geïrriteerd tegen elkaar. “Mensen zijn zo wantrouwig.” Hij knikte naar de linker trix. Die tikte wat in op de mouw van zijn jas alvorens hij zijn arm uithield. Bij mensen zou ik nooit zo’n transfer accepteren, daar bleef ik liever op afstand. Maar dit was een ander ras. Daar golden andere regels. Zelfs in de onderwereld van de trix stond vertrouwen hoog op de lijst. ‘Een woord gegeven is een feit.’ Dat was één van hun bekendste spreekwoorden. Dus hield ik mijn eigen smartsleeve naast die van hem en accepteerde de transfer.

Een bliep vertelde me dat de overdracht compleet was. De groene arm trok zich terug. Tevreden constateerde ik met een blik op mijn mouw dat de twee ton bijgeschreven was op mijn account. Mijn saldo was nu 199.997,27 credits. Ik hield het kistje uit naar de rechter trix, wiens tentakel zich onmiddellijk eromheen wond om het uit mijn handen te rukken. Dat was dat, de transfer was gemaakt. Missie voltooid.

“Problemen?” vroeg de baas nog.

Twee Heroonse honden, een stuk of wat boobytraps en meer bewaking dan de president zich kon veroorloven. En dat was voordat ik het complex binnen was. De vlucht met het kistje resulteerde in een achtervolging door een paar venijnige luchtpatrouilles die ik met veel moeite voor de gek had kunnen houden. Waarschijnlijk waren ze nu nog op zoek naar mijn lijk in het lage woud van Heroon.

“Niet echt.” Ik haalde mijn schouders op. Ik kon het me niet veroorloven een reputatie voor klagen op te bouwen. Dat zou mogelijke toekomstige opdrachten kunnen verhinderen. Bovendien was een opdrachtgever echt niet geïnteresseerd in hoe ik het pakje in handen kreeg, als het maar lukte zonder dat het terug te leiden was naar hem. Of haar. In dit geval wist ik het niet zeker.

“Mooi.” De baas draaide zich om en verdween in de schaduwen, gevolgd door zijn -of haar- bewakers.

Wat er in dat kistje zat dat twee ton waard was, vraag je? Geen idee, maar het betaalt mijn rekeningen.

Ben je benieuwd hoe dit verhaal tot stand is gekomen? In dit filmpje vertel ik het!