Onderbroek

Onderbroek2

Ze had primaire kleuren gekozen, omdat die de aandacht trokken. De stof van het voornamelijk blauwe pak was robuust, maar flexibel. Het zou het intimiderende figuur van haar zoon goed uit laten komen en hem tegelijkertijd beschermen tegen allerlei invloeden van buitenaf. De diamant op zijn borstkas stond voor onverwoestbaarheid. Ze had verschillende letters geprobeerd, maar de S paste het beste in de gele diamant. De letter was een warme rood, net als de flinke cape en stevige laarzen die zich lekker afzetten tegen de koele kleur van de rest van het pak.

Martha deed een stap terug om haar creatie op de mannequín te aanschouwen. Het zag er al goed uit met de laarzen, de cape en de diamant. Toch klopte er iets niet. Dat gevoel had ze al bij het tekenen gehad, maar ze kreeg haar vinger maar niet op de zere plek gelegd. Ze had gehoopt erachter te komen als ze het ontwerp eenmaal gerealiseerd zag. Helaas zag ze het nog steeds niet

“Daar ben je.” Met een glimlach stapte Jonathan het atelier binnen. Hij omhelsde zin vrouw en gaf haar een zoen. “Je project heeft je weer goed bezig gehouden, zie ik.”

“Hmm hm,” mompelde Martha. “Het mist nog iets, maar ik weet niet wat.”

Jonathan keek naar de mannequín en grinnikte. “Het lijkt wel naakt. Een alien met een blauwe huid.”

Dat was het! Verrukt klapte Martha in haar handen. “Je bent een genie!” Ze trok Jonathans gezicht naar beneden en gaf hem een flinke zoen. Toen draaide ze zich om naar haar mand en greep de rode stof waar ze ook de cape van had gemaakt. Ze graaide te tekening van onder de vele kleine, afgedankte stukjes materiaal vandaan. In haar boek bladerde ze naar de verschillende patronen voor ondergoed.

Jonathan zuchtte. “Zal ik dan maar koken vandaag?”