Knip

Kans

De muren waren wit, de stoelen waren wit, de deuren waren wit. Alleen de lichtbruine, marmoleum vloer gaf de steriele wachtkamer iets van kleur. Verspreid door de ruimte waren drie stoelen bezet door mannen die allen in een blad zaten te bladeren. Ben Schoonhoven baalde dat hij bij binnenkomst niet op de tafel met bladen had gekeken. Als hij nu alsnog op zou staan, zou hij de aandacht trekken en dat wilde hij precies niet.

Vier kinderen was meer dan genoeg. De laatste was een ongelukje en hoewel hij net zoveel van zijn jongste zoon hield als van de andere drie, werd hij echt te oud voor de slapeloze nachten en constante stroom aan poepluiers. Met vier jongens was het altijd herrie in huis. Nooit had je een moment voor jezelf, zeker niet met een kersverse baby die elke paar uur wilde drinken en dan nog aandacht wilde voor hij weer ging slapen. De laatste keer dat hij en zijn vrouw een date-night hadden gehad, was voor de geboorte van nummer drie. Oppas voor drie kinderen was lastig te vinden, laat staan nu voor vier. Ze hadden een nieuwe auto gekocht, omdat vier kinderen niet op één achterbank pasten. Ook deze jongen zou straks op een sportclub willen, net als zijn broers. Het zweet brak hem uit bij de gedachte dat zijn vrouw en hij nog achttien jaar van hot naar her moesten rijden om iedereen op tijd te brengen waar ze moesten wezen. Nee, een vijfde hoefde echt niet.

Zijn vrouw was het roerend met hem eens. Tijdens de laatste bevalling had ze geroepen dat het zijn beurt was om verantwoordelijkheid te nemen en daar was ze bij gebleven. Zij had hem vier kinderen gebaard, nu was het aan hem om te zorgen dat ze dat ze dat niet een vijfde keer hoefde te doorstaan. De knip moest erin.

Dus hier zat hij nu, op het steriele bankje tussen een paar wildvreemde mannen, te wachten op de intake om in zijn zaakje te laten snijden. Zouden de anderen ook daarom hier zijn? Zouden zij zich zorgen maken over wat er met hun privé ging gebeuren? Het was niet niks, dat ze je ballen open haalde om erin te gaan zitten frunniken. Ben klemde zijn benen stevig tegen elkaar, alsof hij zo zijn tedere delen kon beschermen tegen wat komen zou. Hij vond het vooruitzicht niks, maar zijn vrouw had gelijk. Zij had vier bevallingen doorstaan. Vier keer had hij gezien hoe zij een enorm hoofd perste uit dat gat dat er helemaal niet voor bedoeld leek. Twee keer hadden de artsen de schaar gebruikt om de natuur een handje te helpen. Ben rilde bij de herinnering. Eenzelfde handeling zou nu bij hem gaan gebeuren. Daar waren mensen toch niet voor gemaakt?

 

“Meneer Schoonhoven?” Zuster Annie keek de zitkamer rond. Drie mannen zaten diep verzonken in een blad. Geen van allen reageerde. Achterin de zaal schoof de automatische schuifdeur langzaam dicht.

Ben je benieuwd hoe dit verhaal tot stand is gekomen? In dit filmpje vertel ik het!