Cola

Zijn zoon leek ouder. Zijn haar begon grijs te worden en zijn ogen stonden moe. Zou het wel goed gaan met hem? Zou hij problemen hebben op het werk? Wat was het ook alweer dat de jongen deed? Bert wist het niet meer. Jacob had het hem wel verteld, maar die termen van tegenwoordig waren zo ingewikkeld. Vroeger was het allemaal veel simpeler. Een wever weefde textiel, de melkboer bracht melk rond en een leraar onderwees. Tegenwoordig had men overal buitenlandse termen voor. Wie kon dat nou onthouden?

Jacobus Wilhelmus Johannus, vernoemd naar zijn peetoom en zijn twee opa’s. Bert glimlachte bij de gedachte aan zijn lievelingsbroer Jack, de jongen met wie hij altijd streken uithaalde. Hij had Jack al een tijdje niet gezien. Misschien moest hij hem weer eens opzoeken.

“Ga zitten, jongen.” Bert wees naar de kleine tweezitter. “Wil je wat cola? Ik heb genoeg in huis.”

“Ik drink al jaren geen cola meer, pa.” In plaats van te gaan zitten liep Jacob naar de keuken.

Bert keek hem na. “Oh? Dat heb je mij nooit verteld?”

“Dat heb ik wel, pa. Je bent het alleen vergeten.” Zijn zoon pakte een pak jus d’orange uit de koelkast, schonk het zichzelf in en draaide zich om. “Wil je ook wat?”

Het was gezellig als de jongen er was. Sophie was ergens anders, vertelde Jacob. Bert vroeg voor hoelang ze weg bleef, maar Jacob raakte geïrriteerd. De oude man begon snel over zijn zere knie. Het trok zo wanneer hij zijn been strekte! Het kwam door een ongeluk de andere dag op straat, toen hij aangereden was door die fietser. Die reed zomaar door rood! Misschien moest hij er maar eens mee naar de dokter. Jacob vond dat niet nodig. De pijn zou langzaam wegtrekken, had de zuster gezegd.

Had hij al gevraagd hoe het ging met Jacob? Hij besloot het nu maar te doen. En waarom was Sophie er niet bij?

Veel te snel was het bezoek voorbij. Vanaf de gang zwaaide Bert zijn zoon uit totdat die in de lift verdween. De jongen leek ouder dan hij zich herinnerde. Kinderen werden ook zo snel groot! Terug in de woonkamer liet hij zichzelf in zijn vertrouwde stoel zakken. Hij was moe. Dat kwam vast door dat been wat pijn bleef doen. Dat was laatst gebeurd toen hij struikelde en viel. Hij wreef zijn rimpelige handen over het zere gewricht en zuchtte. Toch maar eens de dokter bellen. Wat was zijn nummer ook alweer? Hij pakte zijn agenda, waar hij al zijn telefoonnummers bewaarde. Tot zijn schrik viel zijn oog op de eerste dag die niet doorgestreept was. Het was woensdag!

Zo snel als zijn versleten botten hem toestonden duwde de oude man zich uit de stoel. Op woensdag kwam Jacob altijd op bezoek! Dan moest hij wel cola in huis hebben. Jacob dronk altijd cola. Zou hij Sophie meenemen dit keer?

Benieuwd hoe dit verhaal tot stand is gekomen? In deze video laat ik het zien.